Dlugo mnie tutaj nie bylo. Potrzebowalam przerwy, dystansu do siebie, i swojego zycia.

Bylo mi zle, bywaly dni, ze zmuszalam sie by zajmowac sie dziecmi, bylam w jakims amoku. Zupelnie mi nîe zalezalo jak wygladam. Ja, ktora z domu nigdy bez makijau nie wychodze. Wydarzylo sie cos o czym nie chce pisac, ale co sprawilo, ze musialam sie zatrzymac i zastanowic nad soba. Widzialam, ze cos sie ze mna dzieje, ze moje wlasne dzieci mnie draznia. Wydaje mi sie, ze w odpowiednim momencie stwierdzilam, ze tak dalej byc nie moze. A moze w ostatnim momenecie, sama juz nie wiem. Potrzebowalam wyciszenia sie. Bardzo mi w tym pomogly moje dwie sasiadki, odciazyly mnie troszke z dziecmi, rozmowy z nimi sprawily, ze poczulam ulge. Postanowilam, ze raz na dwa tygodnie bedzie przychodzic do mnie pani, ktora pomoze mi troche w obowiazkach dowmowych. Jak zawsze sprawdzalam ogloszenia o prace, zaczelam wysylac i wkoncu odzew. Znalazlam prace, 4km od miejsca zamieszkania. Praca w laboratorium chemicznym, glownie analiza ziemi. Laboratorium cos w stylu polskiego sanepidu. Praca na 40-60%, na godziny z mozliwoscia odmowienia przyjscia do pracy, gdy cos mi nie bedzie pasowac. Z mpomentem znalezienia pracy zaczelam sie czuc jakbym zaczela wychodzic z jakejs nory, powoli zaczely wracac kolory. Dalam sobie i dzieciom na luz. Odpuscilam sobie w paru sprawach, przynajmniej staram sie, nie zawsze wychodzi, ale staram sie. Wiem, ze jak bede chodzic do pracy to bedzie na poczatku chaotycznie, troche ze stresem, ale ciesze sie. Mysle, ze ponad 6 lat siedzenia w domu wystarczy. Czas na mnie, czas zajac sie soba, czas by moje dzieci zaczely widziec usmiechnieta i zadowolona mame. Nie mame, ktora  wiecznie czegos wymaga i wiecznie jest niezadowolona. Sama z soba sie mecze i jestem niezadowolona. Bardzo sie ciesze, bo firma jest malutka (6 osobowa) i odnioslam wrazenie, ze wszyscy sa z soba zzyci. Zaczynam 18 stycznia. Moj maz mnie bardzo wspiera, cieszy sie ze mna, to w zasadzie on mnie zmotywowal do tego by wslyc swoje papiery, to on bedzie musial przejac wiekszosc obowiazkow nad dziecmi, bedzie wozil Olivera do zlobka i odbieral. Poradzimy sobie. Rok 2011 w zasadzie dobrze sie dla nas skonczyl. Rok temu mielismy dwa cele, jamialam znalezc prace,maz mial znalezc nowa prace i do tego zmiana auta. 2 cele zrealizowane. Ja znalazlam prace i kupilismy drugie auto, bo do wakacji bedziemy potrzebowac dwa. Maz nic nowego nie znalazl, ale z tym co przeszedl w zeszlym roku i tak swietnie sobie poradzil.

Moje cele na ten rok? Raczej marzenia,chcialabym pogodzic prace z domem, by dzieci za bardzo nie odczuly, ze pracuje, bym miala zawsze dla nich czas, bo to jest najwazniejsze. Pani do pomocy w domu bedzie przychodzic teraz raz w tygodniu. Chcialabym byc szczesliwa, szczesliwsza i bardzioej zdowolona z tego co mam, bym nauczyla sie cieszyc kazdym dniem i tym co mam.